Pap in de benen en vliegen

Zondag 1 juli was het eindelijk weer tijd voor een duathlon. De run bike run Deurningen stond op het programma. Voor het eerst een wedstrijd langer dan een sprintafstand, hoewel ik wel drie keer een wintertriathlon sprintafstand heb gefinished welke qua duur naar verwachting vergelijkbaar zijn.

Deurningen dus. Vooraf clubgenootje Anne opgepikt en daarna door naar dat dorpje in Twente. Dat men in Twente en de Achterhoek goed is in organiseren, wist ik eigenlijk wel, maar werd ook hier weer eens duidelijk. De kern van het dorp was met het parc fermée de kern van de wedstrijd en gezien het publiek daar en elders in het dorp langs de route, was ook heel Deurningen uitgelopen. Ondanks dat de wedstrijdreglementen wat minder exact werden gehanteerd, is het verder een goed georganiseerde en gezellige wedstrijd.

Om 14:00 startten de individuele deelnemers. De duo’s drie kwartier later. Ik had als doel gesteld onder de 1u40 te finishen. Dat leek me vooraf haalbaar maar 200 meter na de start wist ik eigenlijk al wel beter. Het lopen van de eerste run ging niet lekker. De benen waren traag, ik kwam niet goed op snelheid. Pap in de benen zeg maar. Voorbij gelopen worden door nog best oude mannetjes is dan ook niet erg motiverend. Voor uitstappen had ik echter ook geen goede reden en ik besloot op z’n minst één van de vier fietsrondes te rijden om dan te kijken hoe het gaat. Na dik 35 minuten was ik bij de eerste wissel. Veel zin was er al niet meer, ik heb trainingsrondjes over dezelfde afstand sneller gelopen dacht ik (wat achteraf overigens niet waar bleek). Na 500m op de fiets was ik echter die slechte run alweer vergeten. Wat een heerlijk fietsje heb ik toch gebouwd en wat gaaf dat ik daarmee altijd net wat harder kan fietsen dan de meeste anderen! Eén man voorbij, twee man voorbij, de derde al in zicht. Ik vloog! En dan reed ik nog echt niet de verzuring in. Ondertussen reed er al een tijdje een motor om me heen. Soms achter me, meestal voor me. Op een bepaald moment zelfs even twee motoren. Waarom werd me in de tweede ronde duidelijk toen ik werd ingehaald door Caimin Stevens, lid van de Nederlandse duathlonselectie. Ik besloot aan te haken en vervolgens hebben we zo’n twee ronden kop-over-kop gereden tot hij op zo’n driekwart van zijn laatste en mijn derde ronde nog een versnelling plaatste die ik besloot niet te volgen. Caimin won even later de wedstrijd. Dat was op het moment dat ik het parc fermée uitliep voor de afsluitende run van 3,7km. In die laatste run moest ik eerst wel even op gang komen, maar vond ik halverwege toch een aardig ritme. Kramp bleef uit en het voelde naar omstandigheden eigenlijk beter dan de eerste run. Het kwaad was toen echter al geschied en uiteindelijk finishte ik in een licht teleurstellende 1u43.54.

Dat ik in de laatste run nog wel alles heb gegeven lieten de benen al snel merken met een stevige spierpijn in de hamstrings. Aan het lopen moet echter nog veel gebeuren. Binnenkort daarom maar een paar loopwedstrijdjes in de regio meepikken om wat snelheid te creëren.

Clubgenootje Anne Hobbelt won bij de dames. 

Foto’s volgen zodra ze beschikbaar zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s