La Primavera

Je moet ergens beginnen in zo’n nieuw seizoen. Want ondanks dat ik regelmatig schaats, loop en, als ik de kans krijg, op een spinningfiets zit, kom je toch niet in topvorm de winter uit. De belangrijkste doelen liggen dit seizoen ook nog eens zo’n 2 tot 4 maanden eerder dan vorig jaar. Gelukkig start ik dit jaar, vooralsnog, blessurevrij. Daardoor kan ik ook al zo’n twee maanden eerder aan wedstrijdjes meedoen.

De keuze was Wintertriathlon Groningen, TVH duathlon Hilversum of Milaan-Sanremo. Nou vooruit, die laatste was niet echt een optie natuurlijk, maar hoewel MSR als bijnaam ‘la Primavera’ (de lente) heeft, had ik wonderwel voor de enige wedstrijd zónder sneeuw gekozen: de TVH duathlon. Vanuit Zwolle onderweg naar Hilversum wordt het kilometer na kilometer mooier weer en daar aangekomen is het droog en fris, maar niet echt koud. Een marathonschaatspak met thermoshirtje eronder zijn ruim voldoende. Ook tref ik oud Tandje Hoger-ploeggenoten Jasper en Ingrid. Bekenden treffen voor een wedstrijd is altijd goed voor de ontspanning.

Het loopparcours blijkt een crossparcours. Volledig onverhard en met in iedere ronde een kleine en een flinke bult die genomen moeten worden. Dat ben ik niet gewend maar tegelijk is het dus ook geen supersnel parcours en dus wel relatief voordelig voor mij. Toch valt de eerste run van ongeveer 5,5km al zwaar. De eerste twee rondjes hakken er aardig in en pas in de derde ronde krijg ik m’n ademhaling wat rustiger. Na vier rondjes me afvragend waarom ik dit ook alweer doe, sta ik hijgend naast de fiets voor de slechtste wissel ooit. M’n fietsschoenen willen niet aan en ik verspil zeker een halve minuut met het geklungel. De helm zit wel sneller, want de tijdrithelm van vorig jaar heb ik na het seizoen weer teruggegeven aan de rechtmatige eigenaar Jerzy Kasemier. Eenmaal op de fiets valt echter alles weer op z’n plek. Het eerste deel gecontroleerd opbouwen en daarna mannetje voor mannetje de voorgangers voorbij steken. Geweldig weer! En dat terwijl ik nauwelijks op de fiets heb gezeten in de afgelopen maanden en de laatste keer op de tijdritfiets zelf pas de laatste wedstrijd van het vorige seizoen was. Eind oktober dus. Jammer dat er vandaag alleen eindtijden worden geklokt want niet zelden is mijn fietstijd een mooie opsteker in verhouding met de einduitslag. Naar schatting op basis van de tijden die ik zag tijdens de eerste en na de tweede wissel heb ik 32 tot 33 minuten gefietst over de 20km. Prima dus. De laatste run van 2,7km (2 rondjes) begon niet zo soepel. Kramp in beide kuiten. Even kort rekken mocht niet echt baten maar aangemoedigd door twee topvrijwilligers net na het eerste brugje ben ik doorgelopen (=voorzichtig rennen en meer op de hak dan de voorvoet landen) en was ik er na driekwart ronde vanaf. Met het ingaan van de laatste loopronde zag ik dat een sub 1:10 tijd nog haalbaar was. Precies de motivatie die nodig was om nog een keer aan te zetten en uiteindelijk in 1:09.05 te finishen. Ruim onder de 1:10 waarvan ik van te voren had gezegd tevreden mee te zullen zijn. Al met al een fijne aftrap van het seizoen gemaakt dus. Niet in de laatste plaats dankzij de topvrijwilligers van TVH Duathlon. Zelden zo’n enthousiasme en zulke aanmoedigingen meegemaakt tijdens een wedstrijd. Geweldig! Dank daarvoor en voor de goede organisatie en tot volgend jaar!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s